Het documenteren van gebouwd erfgoed in Indonesië is voor Nederlanders wellicht een informatieve aanvulling op de koloniale geschiedenis. In Indonesië maakt de gebouwde nalatenschap deel uit van de alledaagse omgeving. In de dynamiek van de grootschalige moderne stad is inpassing en hergebruik van het gebouwde deel erfgoed een vast onderwerp van stedelijke vernieuwing. Voorbeelden zijn het herstel en de aanpak van de oude stadsdelen van Jakarta, Semarang en Surabaya.

Het boek Architecten en hun werk in Indonesië 1860-1960 behandelt het werk van architecten en hun gebouwen in Indonesië binnen de koloniale context: vanaf het midden van de negentiende eeuw tot aan het begin van de jaren zestig in de twintigste eeuw; van hun opkomst aan het eind van de negentiende eeuw, de glorietijd tijdens het interbellum tot hun afnemende invloed na de onafhankelijkheid. Het boek is rijk geïllustreerd, met zowel historische foto’s en tekeningen als hedendaagse beelden van de gebouwde omgeving. Het tweede deel van het boek telt de namen van meer dan 190 architecten, met een kort curriculum vitae en aandacht voor hun werk in tekst en beeld.