Dick Hillenius was een literaire ‘kameleon’, die als gepromoveerd bioloog moeiteloos schakelde tussen poëzie, essayistiek, populairwetenschappelijke teksten, en alles daartussenin. Zijn onwil om zich te binden aan een genre was kenmerkend voor Hillenius als persoon; zijn grootste wens was zich vrij te kunnen bewegen, zonder te moeten voldoen aan vastomlijnde regels en eisen van autoriteiten – de ‘kereltjes’, ‘pleuters’ en halsstarrige idealisten.

Zijn vrije, associatieve schrijfstijl vindt zijn oorsprong in de dagboeken die hij vanaf zijn zeventiende tot zijn dood fanatiek bijhield. De notities die hij hierin optekende vormden vaak de basis voor zijn gepubliceerde werk. Daarnaast bieden Hillenius’ dagboeken een inkijkje in de Amsterdamse literaire kringen van de jaren vijftig tot en met de jaren tachtig. Ook zijn levenslange relatie met Florrie Gehrels en de vele ‘zijpaden’ die zij daarnaast bewandelden komen aan bod.