In zijn autobiografische boek ‘Verzoening als affaire’ kijkt Herman Wiersinga terug op een roerige tijd in de kerkgeschiedenis van de 20e eeuw. In de jaren zeventig stak er in gereformeerd Nederland een storm op naar aanleiding van de ‘kwestie Wiersinga’. Deze storm betrof het thema van de verzoening, door studentenpastor Wiersinga op onorthodoxe wijze behandeld in zijn dissertatie. Wiersinga blikt voor het laatst terug op deze zaak. Hij brengt de belangrijkste stemmen en tegenstemmen in beeld en maakt de balans op: een pleidooi voor een andere manier van theologiseren – zonder de theologie te verwaarlozen.