In 2001 was Nederland het eerste land ter wereld dat het (burgerlijk) huwelijk openstelde voor paren van gelijk geslacht. De emancipatie van seksuele minderheden was voltooid, zo was de gedachte, maar niets bleek minder waar. Seksuele vrijheid en diversiteit groeiden uit tot speerpunten in discussies over een nationale identiteit, toch kreeg de rijke LHBTIQ+-geschiedenis geen plaats in de Canon van Nederland. Marijke Huisman belicht het werk dat LHBTIQ+-activisten zelf hebben verzet om hun ‘eigen’ geschiedenis zichtbaar te maken en te verankeren in het collectieve geheugen. Ze laat aan de hand van talrijke voorbeelden zien hoe queers de afgelopen eeuw telkens weer hun eigen geschiedenis moesten schrijven en herschrijven.