In deze kleine kroniek wordt A.J. van den Tempel (1910-2000) met name als fiscalist belicht, mede aan de hand van een chronologische levensschets. Na rechten te hebben gestudeerd werkte Van den Tempel onder meer bij de Zutphense inspectie en bij die in Amsterdam, de stad waar hij promoveerde bij P.J.A. Adriani, kort nadat hij in de zomer van 1945 op het ministerie van Financiën terecht was gekomen. In Den Haag leverde hij een wezenlijke bijdrage aan de herziening van de naoorlogse belastingwetgeving, was lid van de vermaarde vereenvoudigingscommissie, werd directeur-generaal voor fiscale zaken en was betrokken bij het overleg op internationaal terrein, waar onder zijn leiding het fiscale verdragsrecht verder is ontwikkeld. In 1960 bleek Van den Tempel in aanmerking te komen om in de voetsporen van zijn promotor te treden als hoogleraar in het belastingrecht aan de Universiteit van Amsterdam. Zijn benoeming bracht hem terug naar zijn geboortestad en de universiteit waaraan hij had gestudeerd. Naast zijn collegeverplichtingen wist Van den Tempel tijd te vinden voor publicaties en redactionele werkzaamheden, in het bijzonder voor het Weekblad. Ook was hij voorzitter van de Vereniging voor Belastingwetenschap. Befaamd is zijn artikel waarin hij het einde van de belastingbeginselen verkondigde.