Ries is op vakantie aan zee. Samen met zijn moeder, die al lang niet meer de oude is. Midden in de nacht gaat hij naar het strand. Hij moet iets doen. In zijn eentje. Maar dan ziet hij iets…

Er drijft daar iets.
Ik knijp mijn ogen samen om beter te kunnen kijken en loop dichterbij.
Is het een zeehond? Hier zijn toch geen zeehonden? Het lijken wel een soort armen.
Zijn het armen? Het lijkt op…
Shit.
Volgens mij verdrinkt daar iemand.
Ik laat Bliksem los en ren naar het water.

Zo ontmoet Ries Vesper, de eigenwijze dochter van strandtenteigenaars. De twee kunnen elkaar vanaf het begin niet uitstaan, maar zijn ook nieuwsgierig naar elkaar… en als Ries’ moeder verdwijnt, slaan ze de handen ineen.

Net als in haar prachtige debuut Durf, weet Liz Huisman weer een verhaal te vertellen vol humor, terwijl de tranen soms achter je ogen branden. Met schitterende beelden in kleur van Anna Boterman.