Bruno van Moerkerken 1961 – 2024 is altijd fotograaf geweest. Hij legde dat wat verdween vast en richtte zich op het fatalistische van levende dingen. Geïnspireerd door zijn beroemde vader Emiel van Moerkerken fotografeerde hij surrealistische stillevens en het veranderende Amsterdam. Toch verschilt zijn stijl van die van zijn vader. Waar Emiel het surrealisme zocht, zocht Bruno de harde werkelijkheid: straatbeelden die nooit meer hetzelfde zouden zijn, autowrakken en gebouwen vóór, tijdens en ná de sloop. Naast deze stedelijke observaties bevat de serie intieme, persoonlijke portretten van zijn moeder, vader en broer, evenals van schoolvrienden van het Montessori Lyceum Amsterdam. Ook zijn reizen naar Ierland, de Sovjet-Unie en de DDR vormen een belangrijk onderdeel van zijn oeuvre. Van zijn tiende tot zijn achttiende legde Bruno van Moerkerken de jaren 70 vast. Voor de selectie van dit boek zijn alle oorspronkelijke negatieven en contactvellen bestudeerd. Daardoor zijn er beelden opgenomen die Bruno zelf tijdens zijn leven waarschijnlijk nooit heeft teruggezien, na het moment dat hij ze vastlegde door de zoeker van zijn camera.