Het is in 2028 honderd jaar geleden dat de TBR – sinds 1988 tbs
genoemd – daadwerkelijk en na jarenlange voorbereiding werd
ingevoerd. Deze honderd jaar zijn niet onopgemerkt voorbij gegaan;
er waren regelmatig discussies over nut en noodzaak van
het tbs-stelsel, over de wijze van behandeling en re-integratie van
ex-tbs-gestelden en er waren fluctuaties in het aantal tbs-opleggingen
en de planning van de daarbij behorende gebouwelijke capaciteit
en professioneel opgeleide personeelsformatie.
Zeker de laatste dertig jaar is het capaciteitstekort een belangrijk
thema en werden tbs-klinieken geopend en gesloten. Op het
moment dat de tbs-maatregel bijna honderd jaar bestaat is het
capaciteitstekort met grote regelmaat in de publiciteit.

Dit boek beoogt een bijdrage te leveren aan het oplossen van
het capaciteitstekort en aan een zinvolle tenuitvoerlegging van
de tbs-maatregel. Aan bod komen de volgende onderwerpen: de
herijking van het tbs-stelsel en maatschappelijk draagvlak voor
de maatregel, het veiligheidsdenken en het perspectief van de
nabestaanden en slachtoffers van door tbs-gestelden gepleegde
delicten, die zoals blijkt, blijven zitten met trauma’s en materiële
problemen, waarvoor vanuit de overheid nauwelijks aandacht is.
Het is geschikt voor professionals die in uitvoering, management
en beleid werkzaam zijn in onder meer forensische psychiatrie en
psychologie, de reclassering, (gecontracteerde) zorgaanbieders,
ministeries, gemeenten, politie, rechterlijke macht, advocatuur,
expertisecentra, ambulante ondersteuning en begeleiding (wijkteams
e.d.), herstelgerichte ggz en lectoraten/opleidingen op het
terrein van onvrijwillige zorg en hulpverlening.