Werknemers zijn verplicht verzekerd voor de Ziektewet, de premies worden betaald door de werkgever. Werkgevers hebben evenwel de mogelijkheid om het risico van de Ziektewet zelf te dragen. Kiezen zij voor het eigenrisicodragerschap, dan zijn zij ook verantwoordelijk voor de Ziektewet-claimbeoordeling en de re-integratie van de uitkeringsgerechtigde, wiens uitkeringen zij zelf moeten betalen. Op die manier hebben eigenrisicodragende werkgevers wel de mogelijkheid het re-integratieproces van de Ziektewetgerechtigde te ‘bewaken’. Het UWV is weer belast met het toezicht op eigenrisicodragende werkgevers.

In dit boek onderzoekt mr. Sil van den Hoven hoe de figuur van het eigenrisicodragen wettelijk is vormgegeven en welke verplichtingen zijn opgelegd aan eigenrisicodragers en aan het UWV als toezichthoudende en eindverantwoordelijke instantie. Ook gaat de auteur in op de vraag hoe het UWV uitvoering geeft aan zijn verplichtingen.

De auteur concludeert dat op het UWV verplichtingen rusten die verder gaan dan tot dusver werd aangenomen. Het UWV dient te controleren of een voorstel zorgvuldig tot stand is gekomen en kan worden gedragen door de aangedragen feiten en omstandigheden. De zorgvuldigheid van de besluitvorming is in het UWV-beleid niet gewaarborgd. Werkinstructies wijken af van de tekst van de regelgeving. De auteur doet verschillende aanbevelingen om de zorgvuldigheid van de besluitvorming te verbeteren, zoals het bieden van meer ruimte voor het beginsel van hoor en wederhoor.

De auteur, mr. S.R. van den Hoven, is als advocaat verbonden aan AK Oost.