In dit tweede deel van de "Mientje-trilogie" volgt de lezer het
meisje voor wie het gehoopte geluk met Arie Veldman plotseling
een einde nam.
Na het sterven van Arie raakt Mientje op dwaalwegen. Het verdriet
heeft haar verbitterd. Thuis wordt ze daardoor onverdraaglijk.
Ruzie en spanningen doen haar besluiten het huis uit te gaan.
Mientje vindt een betrekking bij de dokter. Daar ontmoet ze een
meisje dat in alle opzichten haar tegenbeeld is. Die haalt Mientje
uit haar bewust gekozen isolement.
Wat haar thuis is voorgehouden, slaat ze nu in de wind. Mientje
laat zich verstrikken door het gevlei van een kennis van haar
vriendin.
De gevolgen van haar argeloos vertrouwen brengen haar als
ongehuwde moeder in een uitzichtloze situatie. Waar moet zij
heen? Wie zorgt voor haar?
Er komt een onverwachte oplossing. Bij een nog vrij jonge weduwnaar,
die op zijn boerderij dringend hulp nodig heeft, wordt
Mientje huishoudster. Ze neemt haar intrek in het kleine daggeldershuisje
dat bij de boerderij staat.
Na een lange weg van zorgeloosheid, overgaande in zorg en
angst voor de toekomst, heeft ze weer uitzicht. Wonderlijke blijdschap
doorstroomt haar wanneer ze in haar huisje voor het eerst
het nieuwe leven voelt.
"Een gevoel van ongekende warmte stroomt door haar heen.
Weer klopt het leven nadrukkelijk en alle angst valt van haar af.
Zacht stromen haar tranen, maar nu zonder bitterheid en van een
wonderlijk geluksgevoel. Achter het raam van boer Geurts wordt
een lamp aangestoken. Het is alsof er opeens een grote ster laag
aan de horizon fonkelt. Alle bitterheid en haat vloeien uit haar
hart weg. Ze denkt niet meer aan het moeilijke van haar toekomst,
aan de grijnzende eenzaamheid die haar wacht, aan de verachting
van veel mensen."