In dit vervolg van Tot de rand van de afgrond" schijnen de
problemen waardoor Eddie Luiten tot verslaving kwam, tot het
verleden te behoren.
Hij werkt tijdelijk op de kwekerij van de vader van Marja, de
vriendin van zijn zus Wilma. Van Velsen heeft hem daar opgevangen,
om hem de gelegenheid te geven zich weer aan te
passen aan een normaal leven in de maatschappij. Eddie heeft
het daar naar zijn zin. Hij wordt weer gezond en sterk door het
werk in de buitenlucht.
Maar waar leeft hij voor? Hij heeft geen duidelijk doel. De toekomst
schijnt zinloos te zijn. Er is nog steeds niets en niemand
in zijn leven om hem ergens toe te stimuleren.
Of toch wel?
Toen hij na de tijd van verslaving en later na de opvang in een
psychiatrisch ziekenhuis thuiskwam, heeft hij even contact
gehad met Marja. Zij heeft hem onbewust hoop en uitzicht
gegeven. Hij klampt zich vast aan wat zij hem ondoordacht
heeft gezegd. Het geeft hem houvast. Marja kan hem weer
toekomst geven. Daar leeft hij naartoe.
De ontwikkelingen nemen de lezer mee langs een weg die
Eddie weer bijna tot in de afgrond voert.
Tot hij opnieuw in Amsterdam is. Niet in een kraakpand, maar
op een plek waar hem een hand wordt toegestoken.