Aan de hand van een uitermate nare persoonlijke geschiedenis ontmaskert de auteur het fenomeen gefaciliteerde communicatie. Een beschuldiging van seksueel misbruik gaat, na vier jaar juridische strijd, volledig van tafel, maar heeft hem dan al voorgoed beschadigd.

Velen hebben schuld aan het toelaten van een communicatiemethode die al sinds 1990 volkomen onderuit is gehaald.
Ook de schrijver zelf had de ramp kunnen voorkomen. Hij beschrijft zijn bijzondere en kwetsbare manier van werken.

Eén zorgprofessional, een orthopedagoog, speelt een bijzondere rol bij de valse beschuldiging. Haar rol wordt daarom uitgebreid geanalyseerd en toegelicht, evenals de rol van de advocaat.

Uiteindelijk zal een meisje euthanasie krijgen, omdat artsen geloven dat Gefaciliteerde Communicatie haar autonoom laat communiceren.

Het stelt de schrijver voor een enorm dilemma.
Moet hij ingrijpen?

Moet hij ingrijpen?