Petra. De rots. Het woord waarop Christus zijn kerk bouwde — en het woord waaruit, volgens dit boek, ook de islam werd geboren.
In deze grondige en gedurfde studie leest Hüseyin Doğan de Koran met christologische ogen, en volgt twee oeroude symbolen door beide tradities heen. Eerst de rots: van Petrus, de steenrots waarop de kerk verrijst, tot de gespleten steen van de openbaring, van de Kaʿba tot het gelaat van God. Dan de vis en de letter Nūn (ن): het oudste geheime teken van het vroege christendom (ΙΧΘΥΣ), de profeet Jonas in de buik van de vis, en de mensenvissers die harten winnen voor het geloof.
Waar de rots staat voor het vaste fundament, daar staat de Nūn voor het levende, stromende geloof dat zich niet laat vastleggen. Tussen deze twee polen ontvouwt Doğan een verrassende lezing: Koranische begrippen en verhalen blijken te wortelen in een gedeelde joods-christelijke wereld, en een vergelijkende lezing legt betekenislagen bloot die de traditie eeuwenlang over het hoofd zag.
Geen tegenstelling tussen islam en christendom, maar een verzwegen verwantschap — voor wie durft te kijken naar wat de teksten werkelijk zeggen.