Ieder mens wordt geboren door uit een paradijs te vallen. De baarmoeder is een paradijs; de breuk met het lichaam is Adams breuk met de hof. Dit boek volgt het spoor van die val. Het leest de heilige teksten van de joodse, christelijke en islamitische tradities rond één vraag: vanwaar valt de mens, en waarheen keert hij terug? Het antwoord zoekt het op drie ongerepte plaatsen: de hof van Eden, de Zamzam die opwelde in Hagars woestijn, en de dadelpalm waaronder water vloeide voor Maria. Alle drie dragen dezelfde structuur: zij ontvangen, zetten om, en geven door.

Hier spreekt een filoloog, geen prediker. Puttend uit de koranische filologie en de gedeelde wortels van de abrahamitische tradities beweegt de tekst zich tussen Hebreeuws, Aramees, Syrisch en Arabisch, en plaatst Eva, Hagar en Maria naast elkaar.

De hulp komt niet van boven. Zij komt van onder de grond, uit de stille beweging van het water. Het gebed stijgt omhoog; de verlossing sijpelt van onderen. De symboliek van de baarmoeder-als-paradijs maakt van de geboorte een theologie, en leest de val als een belofte. Kijk naar het water dat van onder de dadelpalm stroomt. Het paradijs is beneden.