Iedereen vraagt hoe het met hém gaat. Of met haar.

Niemand vraagt hoe het met jou gaat.

Terwijl jij degene bent die de de kinderen doet, het werk belt, de post opent, de rekeningen betaalt en ’s nachts wakker ligt met de vraag of dit ooit nog goed komt. Je partner is ziek en krijgt een bedrijfsarts.

Voor jou is niets geregeld.

Ik heb twee partners van burn-outpatiënten gevraagd wie er in al die maanden naar hén had gevraagd. Allebei gaven ze hetzelfde antwoord: niemand.

Dit boekje is voor jou.

Ik schrijf het vanaf de andere kant. Ik ben niet de partner geweest, ik was degene die op de bank lag. Ik weet wat er van binnen gebeurt bij iemand die niets meer kan, waarom hij afsnauwt terwijl hij van je houdt, waarom hij niet zegt wat hij nodig heeft en waarom hij die ene opmerking van jou drie dagen bleef horen. Dat vertel ik je eerlijk.

En het gaat over jou. Over boos mogen zijn zonder een slecht mens te zijn. Over grenzen stellen zonder schuldgevoel. Over de scheve verdeling thuis, de ongevraagde adviezen van de buitenwereld, het geld, de papieren, de kinderen, en over de dag waarop je merkt dat je geen partner meer bent maar een verzorger.