Deze monografie – de eerste in dertig jaar – zet een van Nederlands meest markante en uitzonderlijke expressionisten in een nieuw licht: Herman Kruyder (1881-1935). Vanwege zijn mentale kwetsbaarheid is Kruyder in het verleden vaak weggezet als mad genius, einzelgänger en kinderlijk talent. Op basis van nieuw kunsthistorisch onderzoek plaatst Caroline Roodenburg-Schadd juist zijn artistieke ontwikkeling centraal. Kruyders ziektegeschiedenis wordt daarbij, waar nodig, wel benoemd en genuanceerd, zonder te vervallen in overinter pretaties of romantische beeldvorming.

Kruyder blijkt niet de geïsoleerde eenling waartoe hij lange tijd is gereduceerd, maar een actief en bewust deelnemer aan de moderne kunst in het begin van de twintigste eeuw, met een heel eigen poëtische beeldtaal vol contrasten. Harmonieuze kleuren staan naast dissonanten en het kinderlijk naïeve naast uitingen van angst of beklemming. Deze spanning geeft zijn kunst een grote zeggingskracht.