Gerard von Brucken Fock was in het eerste kwart van de twintigste eeuw een opvallende figuur in de Nederlandse muziekwereld. Zijn romantische kamermuziek en pianostukken hebben een zeldzaam hoog niveau. Edvard Grieg noemde deze Zeeuw naar aanleiding van diens 24 Praeludien opus 15 zelfs 'de Hollandse Chopin'. Dirigent Willem Mengelberg sprak uit bewondering voor zijn orkeststukken van 'één van onze meest talentvolle componisten'. Tegenwoordig is Von Brucken Fock vrijwel vergeten. Hij was een criticus van de maatschappij en van zijn tijd, maar zat vooral zichzelf in de weg en klampte zich vast aan zijn geloof in het Koninkrijk Gods. Zijn levensverhaal leest als een roman, zijn muziek is van een overrompelende schoonheid.