'Wat hebben jullie als gezin veel meegemaakt met jullie dochter Noor,,' was de reactie van de corrector van dit boek, die ook nog het nodige redactiewerk uitvoerde om het tot een mooi geheel te maken. Ik heb haar dan duidelijk gemaakt dat de schrijver van dit boek niet vader Emiel is, en zijn vrouw niet moeder Ellen. Ook is hij ook niet de bewaker in de gevangenis. Wel heeft hij acht jaar lang individuele gesprekken mogen voeren met gevangenen. De gebeurtenissen in het verhaal zijn echt, maar zijn tot een samengesteld verhaal herleid om niemands privacy te beschadigen. Het boek is gebaseerd op vele levensverhalen, contacten, getuigenissen van mensen, relatieproblemen enz. Maar zo belangrijk is het gegeven dat er een wonderbaarlijk mooi herstel plaatsvindt in mensenlevens. Dat het mogelijk is om innerlijk vrij te leven en van dit leven te genieten zoals bedoeld.