Dit essay beschrijft de bijzondere weg die mensen hebben afgelegd om zich te beschermen tegen schokkende gebeurtenissen, zoals oorlogen, rampen, epidemieën en grootschalig misbruik . Het richt zich niet op technische vindingen of effectieve wapens, maar op sociale innovaties in de vorm van instituties, die hebben geholpen een samenleving op te bouwen waarin mensen zich veilig en erkend voelen. Een kantelpunt ligt rond 1850. Dan krijgen rampen een grote reikwijdte en worden met de moderne berichtgeving intenser beleefd. In de 21e eeuw betekent dit dat zowel het natuurlijke kapitaal (de biodiversiteit), het sociale kapitaal, (de onderlinge verbondenheid), als het mentale kapitaal (de mentale weerbaarheid) worden overvraagd en de wereld ontwricht raakt. Vooral de vele psychische trauma’s door de moderne levenswijze zijn het grote probleem van deze tijd. Hoe we uit de huidige impasse kunnen komen wordt geschetst aan de hand van de meest actuele literatuur. En dit alles in een handzaam overzicht van ongeveer honderd pagina’s, zeer toegankelijk geschreven.

Ik ben Frank Hermans, socioloog en in 2010 gepromoveerd op het proefschrift Trauma en Beschaving over de geschiedenis van de traumazorg in internationaal perspectief en de stand van zaken in deze zorg in Nederland (UvA, 2010). Ik heb zeven boeken op mijn naam staan waarvan er drie zijn uitgegeven door Aspekt. Ik heb altijd als docent gewerkt aan een Hogeschool in de gezondheidszorg in Nijmegen, de stad waar ik heb gestudeerd. Mijn interesse betreft vooral de vele slachtoffers die ernstig zijn beschadigd door ingrijpende schokkende gebeurtenissen en de complexe zorg die zij nodig hebben en waar de samenleving vaak nog onvoldoende geduld voor heeft.