Onkruid dat bleef is een verstild boek over planten die zich niet laten plannen. Over soorten die groeien langs stoepen, akkers, bermen en bosranden, vaak ongezien, vaak ongewenst, en toch dragend voor het landschap. Dit boek kijkt niet naar planten als middelen, maar als metgezellen. Als stille dragers van herinnering, ritme en plaats.

In korte, contemplatieve teksten worden Nederlandse planten benaderd vanuit volksverhalen, oude gebruiken en ecologische aanwezigheid. Wat vroeger werd gezegd, wat men vertrouwde, wat van hand tot hand werd doorgegeven, krijgt hier een plaats zonder uitleg of aanspraak. Er worden geen adviezen gegeven en geen beloften gedaan. De planten spreken door hun aanwezigheid, hun houding, hun terugkeer.

Dit is geen kruidenboek en geen handleiding, maar literaire non-fictie waarin natuur en cultuur elkaar raken. Een boek om langzaam te lezen, om open te slaan waar je bent, en om te herkennen wat bleef toen veel verdween.