De perfectionist die zichzelf niet goed genoeg vindt. Dat is ironie op zijn best. Zo is ook dit boek imperfect, maar hebt u het toch in handen.
Het is onmogelijk om je te ontdoen van je perfectionistische gedachten. De strijdbijl om er tegen te blijven vechten kan echter van tijd tot tijd begraven worden. Accepteren dat iets niet lukt zoals je het graag had gezien, brengt rust én verdriet. Het leven loopt niet zoals verwacht, dus moeten verwachtingen worden aangepast totdat het leven weer loopt. Niet meer de perfectionist die hard blijft doorwerken, maar de perfectionist die durft los te laten.
Lees over de strijd tussen hoofd en hart. Voel het verdriet om wil en onmacht. Ervaar de rust van opgeven door het omarmen van een nieuwe start.