Schrijven en dichten was voor Zara in eerste instantie geen leuke hobby, maar een noodzaak in een periode waarin ze zichzelf volledig kwijtraakte. Een uithuisplaatsing en abrupte breuk met haar moeder, een opname in een afkickkliniek en geen idee meer wat ze met haar leven aanmoest. Dichten was de enige manier om overzicht te houden en niet te verdwijnen in haar eigen hoofd. Wat begon als korte zinnen in schriftjes, groeide uit tot volle notitieboekjes met gedichten. Die achteraf een duidelijke route laat zien: van overleven, verdoven en het weer thuiskomen bij haarzelf. Ze heeft geleerd om het rationele hoofd los te laten en haar hart als kompas te gebruiken. De gedichten zijn geschreven vóór en tijdens haar klinische opname.