· Alles heeft een schaduw, behalve mieren.
· De schaduw lijkt op een kind dat ons nadoet.
· Hij vliegt. Als ik een sprong maak dan vliegt hij.
· De schaduw is een spiegelbeeld van de zon.
· Je moet het kind laten verdwijnen om de schaduw te laten verdwijnen of boven op een andere schaduw gaan liggen.
· De voeten zijn als magneten, ze houden de schaduw vast.


Dit zijn enkele uitspraken van kinderen in de leeftijd van 3 tot 6 jaar op een school in Reggio Emilia terwijl ze al onderzoekend proberen te begrijpen wat schaduw is.

Overduidelijk toont het boek in beeld en tekst hoe iets ogenschijnlijk eenvoudigs als schaduw kan uitgroeien tot een rijk en verdiepend onderzoek. Kinderen worden uitgenodigd om te kijken, vragen te stellen, te experimenteren en hun ideeën te delen via spel, gesprekken en creatieve vormen. Leren ontstaat hier niet vanuit vastgestelde doelen, maar vanuit nieuwsgierigheid, verwondering en samen aandacht hebben voor wat zich aandient.

Je maakt kennis met de pedagogische houding van de volwassenen die luisteren, volgen en samen met de kinderen ontdekkingen doen. De professional is hier niet degene die alles weet, maar iemand die samen met de kinderen onderzoekt en ruimte laat voor twijfel, complexiteit en verschillende perspectieven. Daarmee toont dit boek de kracht van de Reggio Emilia-benadering.