Een glas breekt. Emma's handen trillen terwijl iedereen staart.

Isabella knielt tussen de scherven, pakt glas op met blote vingers. Haar hand glijdt langs Emma's enkel, blijft daar. Te lang voor een ongeluk. Julian staat erbij en kijkt hoe Emma niet wegtrekt.
Die avond stuurt hij een foto. Emma geschilderd, naakt, zonder ooit voor hem geposeerd te hebben. Ze fietst door de regen naar zijn atelier omdat niet gaan onmogelijk is.
Isabella is er ook. Een driehoeksverhouding begint.

Emma had gedacht dat ze wist wie ze was. Studente, keurige afspraken, jongens die haar meenamen naar dure restaurants. Maar Isabella's parfum blijft in haar haar hangen. En Julian schildert haar op manieren die haar adem doen stokken. Ze schrijft in haar dagboek dat ze bang is. Voor wat ze wil, voor hoe hun handen aanvoelen, voor het moment dat ze ophoudt met denken en alleen maar voelt.

In het atelier verdwijnen grenzen. Tussen lichamen. Tussen wat mag en wat Emma toch doet.
Wat in het atelier begint, eindigt in een catastrofe die niemand zag aankomen.

Schaduw van Verlangen: een roman over verlangen dat verzengt.


a.j. HESELMAN verdiepte zich in de filosofie, bouwde aan bedrijven, schreef. Na zijn thriller Moederbloed kiest hij met Schaduw van Verlangen voor filosofisch-literaire fictie waarin lichaam en denken elkaar niet loslaten. Over verlangen en vergankelijkheid schrijven is, zo zegt hij, een manier om vrijheid te begrijpen.