Tachtig jaar na dato zijn de essays van Hanna Arendt uit de jaren 1944-1948 over het zionisme verrassend actueel

In de jaren voorafgaand aan de oprichting van de staat Israël hield Hannah Arendt zich intensief bezig met de zionistische politiek. De machtsgreep van Hitler had haar in 1933 tot zioniste gemaakt. Nadat ze in 1941 als Duitse vluchtelinge in Amerika was gearriveerd, schreef ze columns en actuele commentaren voor het emigrantenblad 'Aufbau' en langere essays in het Engels. Midden in de Tweede Wereldoorlog, in 1943, verliet ze de zionistische beweging omdat ze het fundamenteel oneens was met de manier waarop er naar een Joodse staat werd gestreefd. In een Joodse staat, zo voorzag ze feilloos, zouden de Palestijnse Arabieren tweederangsburgers zijn of gedwongen worden te vertrekken.

Critici van Israël beroepen zich graag op Arendt vanwege haar reputatie van groot denker en omdat zij als Jodin niet verdacht kan worden van antisemitisme. Haar analyses zijn in hun ogen buitengewoon raak en voorspellend. Omgekeerd vinden verdedigers van Israël dat Arendt lijdt aan Israëlfobie en zien ze haar als verraadster van de Joodse zaak. In werkelijkheid zijn de opvattingen van Arendt complexer dan haar mede- en tegenstanders geloven.

Ingeleid, geannoteerd en vertaald door Hella Rottenberg