De dichter is ouder geworden en bezint zich op het leven in het algemeen en zijn leven. Vanuit zijn lichamelijke huis zoekt hij het behouden huis, waar hij uiteindelijk bijna aankomt via het ideale huis en het rijtjeshuis in een VINEX-wijk waar hij een reisgenoot zoekt om vervolgens dichtbij en verder weg te reizen. Uiteindelijk belandt hij in zijn kluis op Campo Tinarelli, vlakbij het behouden huis.
Vele vrienden zijn weggevallen en hebben hun eindbestemming bereikt: het wordt eenzaam. Maar een mens heeft voorouders en soms een na-geslacht. ‘Wortels in de aarde’ is een onderzoek naar de familiewortels: van zijn grootouders tot de geboorte van zijn achterkleindochter Juno.
Het was ingrijpend; een muzikaal intermezzo geeft even rust: John Cage relativeert de klank en de betekenis ervan, een groot componist onderbreekt niets meer (of minder) dan de stilte: Beethoven wordt gespeeld. Een liedje blijft in het hoofd van de dichter hangen en hij denkt aan zijn vader en de Méditation de Thaïs. De dichter bezint zich op de getijden, die hij vaak in Den Haag en aan zee doorbrengt. Ironie lost soms de te hevige emotie op.
Hij vraagt zich ten slotte af (‘Der Dichter spricht’) wat een taalgrens betekent voor een dichter, wat de waarde is van het woord, een gedicht vol taalkundige obesitas wordt gevolgd door een bijna minimaal verslag van een koorddans boven taalland. Aan het eind de vraag: wat is een dichter?
In het slotgedicht, Panta Rei, constateert de dichter dat niets in eeuwigheid verandert, behalve de mens die uiteindelijk lichtjaren ver verdwijnt.