Abel Debussy (1989), literair alter ego van een Nederlands-Friese schrijver, dichter en tekenaar, hij graaft in de rafellanden van het bestaan. Liefde brandt, verlies snijdt, de kroeg biedt troost. Zijn poëzie, doordrenkt van rook, alcohol en hunkering, vangt vluchtige nachten en eenzame harten. In Debussy’s stijl echoot de rauwheid van het onuitgesprokene; zijn illustraties fluisteren in grof getekende lijnen de taal van teder verval. Roze Rozen Zoenen, zijn debuut, is een doorrookte bundel vol schoonheid en pijn – voor wie durft te kijken in de afgrond.