Vanaf de eerste burgerlijke begrafenissen tot de meest recente debatten over een zelfgekozen levenseinde, steevast hebben vrijzinnigen een geheel eigen manier ontwikkeld om met sterven en begraven (of cremeren), rouwen en herdenken om te gaan. Voor vrijzinnigen draagt de dood, net zoals in andere levensbeschouwingen, steevast een boodschap met zich mee over wat essentieel is in het menselijk bestaan.


“Een wondre maning immerdoor”, schreef de Nederlandse dichter Frederik Van Eeden daarover. Die boodschap vertaalt zich in beeldende kunst, rituelen rond en symboliek op grafmonumenten, in literair werk, in muziek en zelfs in nieuwe manieren om begraafplaatsen of andere oorden van herinnering ruimtelijk vorm te geven. In dit boek werpen specialisten hun licht op die nauwe band tussen vrijzinnigheid, dood en esthetiek.