Voedselhulp zou eigenlijk overbodig moeten zijn, maar toch neemt de vraag naar voedselhulp toe. Een voedselpakket stilt de honger, maar is ook vernederend, maakt afhankelijk en verandert weinig aan de ongelijke levenskansen van mensen in armoede. Mensen die beroep moeten doen op voedselhulp zijn gevoelig voor macro-economische ontwikkelingen en afhankelijk van lokale beleidsinitiatieven. Ze staan vaker bloot aan negatieve maatschappelijke beeldvorming over hun situatie en soms zelfs hun karakter.



In dit cahier reflecteren de auteurs over de vraag of voedselhulp op basis van maatschappelijk nood een hefboom of een hinderpaal is voor een structureel armoedebeleid. Lokale besturen staan voor een moeilijke opdracht: de noodzaak voor meer voedselpraktijken groeit, terwijl alle beleidsniveaus en beleidsdomeinen aan de bak moeten om een structureel armoedebeleid uit te tekenen.



Deze publicatie verschijnt in de reeks Bouwen aan een breed lokaal sociaal beleid.



Coördinatie: Griet Briels en Hans Grymonprez