Na zijn studie plantenfysiologie in Utrecht maakte Lourens Baas Becking carrière bij Stanford University (Californië). In 1930 werd hij hoogleraar in Leiden en in 1939 directeur van ’s Lands Plantentuin in Buitenzorg (Indonesië). Tijdens de Tweede Wereldoorlog zat hij in het Leidse hooglerarenverzet. Pogingen om zijn gezin in Indonesië te bereiken, eindigden in een tuchthuis in Duitsland. Na de oorlog werkte hij in Indonesië, Nieuw-Caledonië en Australië. Hoewel zijn bestaan werd getekend door tragedies, typeerden zijn veerkracht, avontuurlijke geest en onconventionele benadering van problemen zijn leven en werk.

Baas Becking concludeerde dat symbiose essentieel is voor het leven. Zijn onderzoek toonde dat micro-organismen overal aanwezig zijn, maar dat het geologisch-fysisch-chemisch milieu selecteert welke zich kunnen manifesteren. Zijn milieukundig betoog over de menselijke vernietiging van de aarde is nog steeds actueel. Het onderzoek naar de wisselwerking tussen levende organismen en de levenloze materie maakte hem tot grondlegger en naamgever van de academische disciplines Geobiologie en Milieukunde.