Waren de Duitsers na 1933 een volk dat alles wat het naziregime deed prachtig vond en toejuichte? Volgens de heersende opinie zou de meerderheid van de Duitsers na 1933 zijn meegesleept door nationale euforie en het gevoel dat nu alles anders zou worden. Verrassend snel zouden ze zich achter de nieuwe machthebbers hebben geschaard. Dit beeld houdt hardnekkig stand en bepaalt tot op de dag van vandaag onze voorstelling van Hitlers machtsovername en zijn gevolgen.
Dit beeld van een zogenaamde 'toestemmingsdictatuur' wordt in het nieuwe boek van Peter Longerich - een van de meest vooraanstaande historici van het nationaalsocialisme en auteur van talloze bestsellers - radicaal ter discussie gesteld. Op basis van duizenden contemporaine rapporten, afkomstig van uiteenlopende instanties binnen de nazidictatuur én van sociaaldemocratische organisaties in ballingschap, die in hun geheel nooit eerder systematisch zijn onderzocht, presenteert Longerich de eerste alomvattende studie van de stemming onder de Duitse bevolking in het Derde Rijk.
Zijn analyse maakt duidelijk dat de onvrede met het regime in de samenleving veel groter was dan tot nu toe werd aangenomen. In alle bevolkingsgroepen - van boeren en arbeiders tot de burgerlijke middenklasse - was de kritiek breed aanwezig. De zogenoemde Volksgemeinschaft blijkt dan ook vooral een mythe van de nazipropaganda. Een onthullend en confronterend boek dat het beeld van de fundamenten en machtsbasis van het nationaalsocialistische regime blijvend zal veranderen.