In Redekunstige grondslag van verstandhouding (1897) onderzoekt Frederik van Eeden de complexe relatie tussen taal, logica en het menselijk begrip. Hoewel Van Eeden vandaag de dag vooral bekendstaat als literator en psychiater, markeert dit werk zijn fundamentele bijdrage aan de vroege significa: de leer van de betekenis van woorden en hun invloed op de menselijke verstandhouding.

Van Eeden betoogt dat veel maatschappelijke conflicten en wetenschappelijke misverstanden niet voortkomen uit een gebrek aan feiten, maar uit de onnauwkeurigheid van de taal zelf. In deze verhandeling analyseert hij de subjectiviteit van taal (hoe woorden verschillende emotionele en intellectuele ladingen krijgen per individu), het proces van verstandhouding (de voorwaarden waaraan communicatie moet voldoen om tot een werkelijke uitwisseling van gedachten te komen) en de rol van de rede (hoe een logische basis, de redekunst, vaagheid en verwarring in het publieke debat tegen kan gaan).

Dit essay vormde de kiem voor de latere Signifische Kring en illustreert Van Eedens streven naar een diepere, zuivere vorm van communicatie.

Gemoderniseerde spelling.