Eind jaren veertig, in het noorden van Roemenië, dicht bij de Moldavische en Oekraïense grens. Het leven van Ștefan, Saveta en hun vijf kinderen is sinds de Sovjetbezetting veranderd in een wanhopige strijd om te overleven. De bronnen zijn opgedroogd en de dorpelingen lijden honger. Lijken liggen verspreid over de straten en geruchten over kannibalisme spoken door elk huis. In deze apocalyptische setting gaan Ștefan en zijn oudste dochter werken op een bouwplaats in een naburig dorp om treinkaartjes te kunnen kopen: hun enige hoop om te ontsnappen.

Daniela Rațiu onderzoekt op basis van haar eigen familiegeschiedenis de lugubere onderdrukking van haar volk. Het einde van de wereld is een trein is een hartverscheurende getuigenis van de menselijke veerkracht, die in de context van hedendaagse oorlogen extra resoneert.