In zijn vijftiende bundel, laat Anton Korteweg opnieuw zijn meesterlijke poëtische talent zien. Deze verzameling is een harmonieuze mix van luchtigheid en scherpte, met een ondertoon van ontroering en melancholie. Korteweg, die al meer dan vijftig jaar het literaire landschap verrijkt, weet als geen ander de schoonheid van het leven te vangen, zelfs temidden van de uitdagingen die ouderdom met zich meebrengt.

Met een scherp oog voor de kleine ongemakken en de grote vragen van het bestaan, verkent hij de complexiteit van het leven in een wereld die steeds veeleisender lijkt te worden. Hij schrijft niet alleen over de vertrouwde ongemakken van het ouder worden, maar ook over de dagelijkse strijd om staande te blijven in een soms ongenadige werkelijkheid.

Korteweg's poëzie is een uitnodiging om de dag te omarmen, ondanks de sombere momenten. Zoals hij zelf zo prachtig verwoordt:

*“Een sombere tijd schept sombere gedachten.
De dag plukken is vaak te veel gevraagd.
Toch, elke morgen heeft het leven nog, tot overmaat,
het gore lef me met zijn grauwe prikkelbaard
’t bed uit te kussen. Of ik daar op lig te wachten.
Het sleept me bij de haren uit de slaap
de dag in. ’t Is nog steeds op me gesteld.
Ik mag nog meedoen. En dat is wat telt.”*

In de pers wordt Korteweg geprezen als "een van de aangenaamste Hollandse dichters", met een scherpzinnige zelfreflectie die de tand des tijds doorstaat. Arjan Peters in de Volkskrant beschrijft hem als "te burgerlijk calvinist om in dit tranendal op verlossing te mogen hopen", terwijl Carel Peeters in Vrij Nederland zijn zelfspot prijst in de titel van deze nieuwe bundel: *Ik, om maar iemand te noemen*. Herman de Coninck in De Morgen en Elsbeth Etty in NRC benadrukken ook de sprankeling en de melancholie die Korteweg zo kenmerkend maken.

Laat je meevoeren door de woorden van Anton Korteweg en ontdek de schoonheid van zijn poëzie. Dit boek is verkrijgbaar bij Boekhandel Douwes en is een must-read voor liefhebbers van hedendaagse poëzie.