Elke avond, wanneer de zon rood wegzakt achter de daken van Seoul, loopt een zwerfkat langs een oud houten hek. Het is zijn vaste route, zijn manier om te bestaan in een stad die nooit stilstaat. Aan de andere kant van het hek staat een jonge man die zichzelf is kwijtgeraakt tussen herinneringen aan wat was en de angst voor wat zou kunnen zijn.
Hun ontmoetingen zijn klein en bijna woordeloos. Er wordt niet gevraagd, niet uitgelegd, niet vastgehouden. Toch groeit er in de stilte iets dat hen beiden verandert. De kat observeert, voelt en herinnert; de man leert opnieuw aanwezig te zijn, zonder zich te verschuilen achter woorden.