Bitterzoete Revolutie: Hoe een Amsterdamse jongen de chocolade redde.
Terwijl Napoleon Europa naar zijn hand zette, werd in 1801 in de schaduw van de Westerkerk een jongen geboren die iets veel belangrijkers zou veroveren: de chocoladewereld. Coenraad Johannes van Houten groeide op in roerige tijden – Franse bezetting, Britse blokkades, en chocolademelk die lag als een baksteen in je maag.
Zijn vader Casparus, kleinzoon van een bierdrager, had grotere ambities. In 1815 – het jaar dat Napoleon definitief verslagen werd – opende hij een chocoladefabriek aan de Leliegracht. Bescheiden: een paar machines, enkele arbeiders, en een tredmolen aangedreven door pure spierkracht.
De 14-jarige Coenraad zag tussen de machines iets wat anderen niet zagen. Waar de elite zware koppen chocolade dronk en klaagde over die vette substantie, zag hij een technisch probleem. Het vet! Dat verdomde cacaobotergehalte van 54 procent dat chocolade tot een elitair lijdensinstrument maakte.
Met modder aan zijn schoenen en cacaovet onder zijn nagels broedde Coenraad op een oplossing.