De deuren mogen niet op slot, want als er een ijsbeer het dorp in komt, moet je snel naar binnen kunnen vluchten. Eira is uitgenodigd om als writer in residence over een onderzoeksdorp op Spitsbergen te schrijven. Haar huisgenoten op deze afgelegen plek, een groep biologen met een fascinatie voor micro-organismen, weten wel waarover dat moet gaan: ‘Uitstekende plek voor een moordmysterie.’

Eira doet er alles aan de dood ver van haar schrijven te houden – ze gaat mee op onderzoek, dompelt zich onder in het ritme van het poolleven en leest de schrijfsters die haar voorgingen in de jaren dertig. Ze leert de dorpsbewoners kennen, de poolvossen en rendieren, en het blauwe huis dat zo kermend kraakt onder het smeltende ijs. Ze beschrijft de rauwheid van de natuur, de schoonheid van de ijsbloemen. En toch komt de dood telkens weer terug; in haar gedachten, haar herinneringen, en uiteindelijk ook in haar omgeving.

IJsberenprotocol is een meerstemmig verhaal over hoe een huis wordt aangetast door dooiende permafrost, een individu door haar gedachten en een kleine gemeenschap door sociale controle.