Haar vingers waren niet langer trillend, maar stevig, terwijl ze een nieuw speldje in de wereldkaart sloeg. Niet om te vluchten, maar om te traceren. De versleten lijnen van Rusland, Duitsland, de Balkan, en vele andere landen waren nu de sporen van zijn ontwijkingen, niet de grenzen van haar gevangenis. Haar ruggenwervel schreeuwde nog steeds bij elke verkeerde beweging, een constante herinnering aan zijn wreedheid, maar het was nu een brandstof geworden, een koude, harde vlam die haar naar haar doel dreef. Ze begon bij de kleine vissen, de lokale contacten die Marcus had gebruikt voor zijn geldtransacties. Elk anoniem nummer dat ze kon achterhalen, elke naam die ze uit verdraaide getuigenissen kon ontfutselen, was een steen die ze uit zijn fundamenten haalde. Ze leerde de taal van de duistere markten, de codetaal van de handel in illegale wapens, en het financiële jargon dat hij gebruikte om zijn misdaden te verhullen. Ze werd een spook in de digitale wereld, zoekend naar de digitale sporen die hij had achtergelaten, denkend dat hij onzichtbaar was. Het was een gevaarlijk spel, en ze wist dat ze elk moment kon worden ontdekt. De autoriteiten volgden haar nog steeds, niet begrijpend dat ze slachtoffer was, maar ook een jager. Ze riskeerde haar leven, maar de gedachte aan Marcus vrijheid, aan zijn voortdurende misdaden, was ondraaglijk. Ze zou de schaduw worden die hij had geprobeerd van haar te maken, maar dan een schaduw met een doel, een schaduw die hem zou inhalen, hoe ver hij ook vluchtte.