Jacques Huinck (geboren in 1935) maakte als kind de oorlog mee, vaak bibberend en klappertandend van angst. Later wilde hij fotograaf worden. Duitsland stond bekend om zijn fotografie, dus tekende hij daar een contract van drie jaar als leerling. Duitsland stond ook bekend om zijn krankzinnigheid, maar hij hoopte dat deze volksziekte tien jaar na de oorlog verdwenen zou zijn. Vergissing! Het zou vijfentwintig jaar duren. Dus maakte hij nogmaals kennis met de mentaliteit van de voormalige vijand. Dat dwong hem tot diep nadenken, elke dag, drie jaar lang. Nu in de 21e eeuw overal opnieuw oorlogen uitbreken, heeft hij zijn gedachten op papier gezet. Niet wiskunde, maar psychologie zou hoofdvak moeten zijn in het onderwijs, want: wie vrede wil, moet zich bewapenen; niet met wapens, maar met kennis over de mens.