Deze gedichten nemen de lezer mee naar zijn toekomst. Er wordt tegen de stroom van het leven in geroeid en tegen de etiquette van de poëzie gezondigd. Wie de verzen binnensmonds mee murmelt, voelt al gauw aan dat ritmewisselingen en ongewone versmelting van stemmingen suggesties zijn van hun veelzeggendheid.
Deze rebelse en tegendraadse poëzie met vaak eigengereide beeldspraak laat de lezer stilstaan bij de eigen zijnservaring: de pijnlijke vervreemding van het hier en nu bij het zoeken naar het eigenste zelf, het aftasten van het menselijke en, omdat de dichter een man is, vooral mannelijke tekort.
De natuur en de eigentijdse muziek, schilder- en beeldhouwkunst zijn de bronnen van deze soms ontstem(men)de, vaak om-stemmende taalmuziek met haar dikwijls dwarse dichterlijke dromen waarin de lezer zich herkent als in de weerspiegeling van tegen hem opspattende druppels water.