Dit boekje is het enige positieve dat die kanker van mij heeft voortgebracht - als bezigheid en manier van verwerken. Met proza, poëzie en poëtisch proza. Als ik met een vergrootglas naar mezelf kijk, zie ik grappige, maar ook nare belevenissen uit mijn levensloop in Rotterdam en later Amsterdam: bij mijn moeder thuis en bij opa en oma, op de lagere school, bij de zeeverkenners, de tuinbouwschool, de straatcultuur, de kraak- en actiegroepen, en mijn gedoe met kanker. Als ik met een microscoop naar mezelf kijk, zie ik een jongen die zijn sombere leegte laat verdwijnen en identiteit laat verschijnen in contact met anderen, daarin troost vindend, met de zon op zijn bolletje. Als ik met een telescoop naar mezelf kijk, zie ik dat er nog veel te vertellen is. Wie ik werkelijk ben? Daar ben ik nog naar op zoek.
Onder het ijs, wacht het zaad op het breken.