Wanneer de 65-jarige Wilma na een coma ontwaakt, blijkt haar geheugen vrijwel volledig verdwenen. Ze kan nog lezen, schrijven en rekenen. Ze spreekt moeiteloos meerdere talen, weet wie Kennedy, Trump en Anne Frank zijn, herkent voorwerpen en kan zonder problemen allerlei liedjes meezingen. Alleen één ding weet ze niet meer: wie zij zelf is.
De mensen om haar heen zijn vreemden. Haar man Henk beweert dat ze al jaren gelukkig samen zijn, maar voor haar is hij niet meer dan een onbekende. Stap voor stap keren flarden terug: een geur, een liedje, een foto, een droom. Wat begint als een zoektocht naar haar verloren identiteit, groeit uit tot een confronterende reis door haar eigen verleden.
Langzaam ontdekt Wilma dat haar geheugen misschien niet zonder reden bepaalde gebeurtenissen heeft begraven. Achter de liefde, de vriendschappen en de ogenschijnlijk gewone jeugd blijken pijnlijke geheimen schuil te gaan die haar leven veel dieper hebben gevormd dan ze ooit had beseft.
Een indringende roman over identiteit, trauma, liefde, vergeving. Want soms is vergeten een vorm van overleven, maar pas door het verleden onder ogen te zien, kun je werkelijk thuiskomen bij jezelf.