Wat zijn wij mensen voor wezens? Hebben we bijvoorbeeld een ziel of een vrije wil? Wat gebeurt er als wij, mensen van vlees en bloed, onszelf tot object van onderzoek maken? En is gedragswetenschap echt zo wetenschappelijk als zij zelf beweert?

In Leven en cognitie biedt Wim de Muijnck een prikkelende en toegankelijke filosofische verkenning van deze en andere kwesties in de gedragswetenschappen. Hij verbindt psychologie, sociologie, cognitiewetenschap en ethiek met elkaar in één samenhangend verhaal. Centraal daarin staat het idee dat leven en cognitie geen twee gescheiden domeinen zijn, maar twee kanten van dezelfde medaille.

De Muijnck laat zien dat wij geen ‘wandelende breinen’ zijn die informatie verwerken in een hoofd los van de wereld. Wij zijn levende organismen, actief en betrokken, voortdurend in wisselwerking met onze omgeving. Vanuit dit perspectief werpt hij nieuw licht op thema’s als lichaam en geest, waarheid en objectiviteit, normativiteit, wetenschap en menselijkheid.

Helder geschreven en rijk aan voorbeelden nodigt Leven en cognitie uit om opnieuw na te denken over wie wij zijn, en wat wetenschap over ons kan zeggen.

Wim de Muijnck (1964) is als docent verbonden aan de Faculteit der Sociale Wetenschappen van de Radboud Universiteit. Hij publiceerde eerder Dependencies, Connections, and Other Relations. A Theory of Mental Causation (Springer, 2003) en diverse artikelen over cognitie, wetenschap en zingeving. Ook redigeerde hij De liefdesparadox. Acht hedendaagse filosofen over de liefde (aup, 2017).