De mens zoekt de waarheid; vindt hij haar niet, dan maakt hij een vorm en neemt er genoegen mee. Want de waarheid doet pijn, het absurde stelt gerust. Hij kiest die en noemt het "het zoeken naar waarheid". Wie haar wél bereikt, wordt niet bevredigd: bevrediging is vorm, de waarheid overstijgt de vorm.
De waarheid bestaat, maar geen oog ziet haar. Wat geen oog ziet, kun je niet bestaand noemen; wat niet bestaand heet, is niet onbestaand. Zij is het enige dat noch bestaat noch niet bestaat. De mens kent enkel bestaan of niet-bestaan; daarom liggen beide in andere dimensies, zonder brug. In jouw dimensie is niet de waarheid, maar haar schaduw — wie de schaduw voor waarheid houdt en wie weet dat het schaduw is, zien hetzelfde: de schaduw.
De heilige boeken en de filosofie zijn een catalogus van die schaduwen, niet van het wezenlijke. Maar iets schaduw noemen zegt dat iets haar werpt; de catalogus verraadt indirect het onzichtbare. Wijzen is niet bereiken — wie naar het onbereikbare wijst, gelooft niet dat het te bereiken is, maar dat het bestaat.
Holle Volheid vraagt precies dat van je: niet te geloven dat je de waarheid kunt bereiken, maar dat de waarheid bestaat.