De dekolonisatie van Indonesië en de daarbij betrokken Nederlandse strijdkrachten zijn lange tijd een taboe geweest in de Nederlandse geschiedschrijving. Het extreme geweld dat door de Nederlandse troepen werd gebruikt, bleef lange tijd onder de radar, terwijl de regering er alles aan deed om het onderwerp te vermijden of te minimaliseren. De onthullingen van Indië-veteraan Joop Hueting in 1969 veroorzaakten aanvankelijk veel opschudding, wat resulteerde in de Excessennota en het officiële standpunt dat de krijgsmacht zich over het algemeen correct had gedragen, met uitzondering van enkele 'excessen'.

Echter, in de afgelopen decennia zijn er steeds meer aanwijzingen naar voren gekomen die suggereren dat de inzet van geweld door de Nederlandse troepen veel wijdverspreider was dan aanvankelijk werd erkend. Dit heeft geleid tot een groeiende discussie onder politici, journalisten, historici en onderwijsprofessionals over de gewelddadige dekolonisatie. Veteranen, Molukkers en Indische Nederlanders, die vaak worstelden met hun pijnlijke herinneringen, hebben ook lang aarzeld om hun verhalen te delen. Bovendien leek Indonesië zelf weinig interesse te hebben in het opnieuw belichten van deze wederzijdse geweldsaspecten.

Pas recentelijk heeft de oorlog een voorzichtigere en geleidelijke plek gekregen binnen de Nederlandse herinneringscultuur, wat de weg vrijmaakt voor een eerlijker en completer begrip van deze complexe geschiedenis. Dit boek biedt een diepgaande verkenning van deze vergeten geschiedenis en nodigt lezers uit om de schaduwzijde van de dekolonisatie te ontdekken. Voor geïnteresseerden in deze belangrijke periode van de Nederlandse geschiedenis is het een onmisbaar werk dat ook verkrijgbaar is bij Boekhandel Douwes.