Op 17 augustus 1945, twee dagen na de capitulatie van Japan, verklaarde Indonesië zijn onafhankelijkheid. Nederland weigerde deze onafhankelijkheid te erkennen en probeerde met geweld de controle over het dekolonisatieproces te behouden. Dit leidde tot vier jaren van heftige strijd en moeizame onderhandelingen. In 2005 gaf de Nederlandse regering toe dat de oorlog tegen Indonesië niet gerechtvaardigd was. Echter, het officiële standpunt uit 1969 dat de Nederlandse militaire acties over het algemeen 'correct' waren, bleef tot op heden bestaan, ondanks de groeiende aanwijzingen van extreem geweld door Nederlandse troepen.

Naarmate het bewijs van deze gewelddadigheden zich opstapelde, werd het steeds moeilijker om dit standpunt vol te houden. In 2016 besloot de Nederlandse regering tot de financiering van een omvangrijk onderzoeksprogramma, waarvan de belangrijkste bevindingen in dit boek zijn samengebracht. De auteurs tonen overtuigend aan dat de Nederlandse krijgsmacht op een structurele basis extreem geweld toepaste en dat deze feiten jarenlang zijn verzwegen. Dit onthult een schokkende discrepantie met het positieve nationale zelfbeeld van Nederland, dat diep geworteld is in de koloniale geschiedenis. Dit boek biedt niet alleen inzicht in deze complexe periode, maar daagt ook de lezer uit om na te denken over de gevolgen van kolonialisme en de manier waarop geschiedenis wordt herinnerd en verteld. Verkrijgbaar bij Boekhandel Douwes.