“Je krijgt er zoveel voor terug,” zeggen ze over het moederschap. Maar wat als je vooral slaapgebrek, schuldgevoel en een krijsende baby terugkrijgt? Manon (1991) werd jong moeder van twee kinderen en dacht het allemaal wel aan te kunnen, tot het leven er keihard tussendoor kwam. Een dochter met een onzichtbare allergie, maandenlange uitputting, een plotseling overlijden, en dan ook nog een pandemie. In dit rauw eerlijke en liefdevolle boek neemt ze je mee door haar persoonlijke storm. Geen perfecte plaatjes, maar verhalen vol kwetsbaarheid, humor, twijfel en veerkracht. Voor iedereen die ooit op de badkamervloer zat met een huilende baby. Voor iedereen die rouwt met een kind op schoot. En voor iedereen die denkt: “Ik doe ook maar wat.” Een boek als een arm om je heen. En soms als een schop onder je kont.