Astigmatisch blauw is een werk dat onderzoekt wat een moderne stem kan betekenen. Het gaat te werk met surrealistische en absurdistische kenmerken, en combineert deze met klassiek taalgebruik en een archaïsch verhalende manier van vertellen. Alles in een zoektocht om oud met nieuw te combineren vanuit passies voor de Oost-Europese poëtische traditie.
Het werk sluipt als het ware doorheen het lichaam en raakt daarbij vele delen van ons bestaan. Het wijkt niet voor zware thema's als depressie, verdriet, liefde en een plaats vinden van de moderne mens in de maatschappij.
Dit allemaal op een verslavende manier die oud en nieuw samenbrengt.