Steeds meer pluizige blaadjes raken los als de wind waait, maar toch blijft de bloem overeind staan. De blaasbloem staat centraal als metafoor voor de mens met de ziekte dementie. Ieder pluizig blaadje is een herinnering. Herinneringen waaien steeds verder weg en vormen steeds minder een deel van jou als persoon. Hoe verder weg de herinnering is, des te minder het de waarheid gaat vormen vanwege de gaten die erin vallen. Wel worden deze herinneringen gedeeld. De essentie is dat we luisteren naar de mens en wie diegene op dat moment is. Het gaat er niet om of iets nou wel of niet kloppend is. Het zorgt voor inclusie door naar iemand te luisteren en de ruimte te bieden om zijn of haar verhaal te kunnen delen.