Deze poëziebundel is een rauw en tegelijk hoopvol verslag van leven in detentie. Vanuit een vrouwelijk perspectief beschrijft de auteur wat het betekent om opgesloten te zijn, moeder te blijven, jezelf opnieuw te ontmoeten en mens te blijven binnen een systeem dat reduceert tot een nummer. De gedichten zijn eerlijk, soms confronterend, maar altijd menselijk.

Thema’s als vrijheid, identiteit, schaamte, veerkracht, humor en compassie lopen als een rode draad door de bundel. Er is ruimte voor stilte, voor observatie, voor spiritualiteit en voor het kleine dat groot wordt: een blik, een lach, een herinnering aan buiten.

Deze bundel is geschikt voor lezers die houden van betekenisvolle poëzie, maatschappelijke thema’s, autobiografische verhalen en teksten die blijven resoneren. Een bundel die niet alleen gelezen wordt, maar gevoeld.